Skip to content

Γιατί χάνεσαι;

10/01/2011

Δεν ξέρω τι να σας απαντήσω. Μπορεί και να βαριέμαι, μπορεί και να μη νιώθω ότι έχω κάτι σοβαρό να πω…μάλλον δεν ισχύει αυτό, πολλά έχω να πω κατά καιρούς αλλά βαριέμαι. Τα συζητάω στο σπίτι μου με τον καλό μου, με τον φίλο μου τον Τ. σε κάτι πρωινά τσατ, την ώρα που διαβάζω τα διάφορα σάιτ και φορτώνει το κεφάλι μου, οπότε μετά χάνονται…δραπετεύουν από το κουτάκι των απαραίτητων ποστ.

Και τι το κάνεις το βλογάκι σου όταν δε γράφεις τις σκέψεις σου; Το κλείνεις;

Λέω να μην το κλείσω, εννοώ να μη δηλώσω λήξη ή κάτι τέτοιο. Όταν μου ‘ρχεται κάτι, θα το λέω. Άλλωστε, είναι πολλά αυτά που έρχονται, λες και δεν ήταν αρκετά αυτά που ήρθαν ήδη. Έτσι μου ήρθε χτες αυτό και θα σας το γράψω.

Οι Σοσιαληστές αποφάσισαν να διαλύσουν όλα όσα συγκροτούσαν τις αρχές της λεγόμενης «αστικής δημοκρατίας» όπως αυτή διαμορφώθηκε στην Ευρώπη τον προηγούμενο αιώνα. Το κοινωνικό κράτος γίνεται ανάμνηση, και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την Ευρώπη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, διάβασα χτες ένα ποστ (και τα σχόλια αυτού) από το Βαρόμετρο και ξαναδιαπίστωσα κάτι που με έχει απασχολήσει κι άλλες φορές: το πόσο λάστιχο γίνονται οι όροι κατα το δοκούν, πόσο πρέπει να επαναθεμελιωθούν οι έννοιες και η ορολογία που χρησιμοποιούμε στο δημόσιο λόγο, ο όρος «αξιοκρατία» ας πούμε.  Και πόσο μίζερη είναι η λογική που χρησιμοποιούν κάποιοι και θέλει την Ελλάδα μπανανία, ακριβώς για να δικαιολογήσουν την δική τους «αξιοσύνη» και την ύπαρξή τους στα κοινά και τα δημόσια για να σχολιάζουν την μπανανία. Σχολιαστές και κριτές των πάντων! Που θα υποστηρίξουν και τον φράχτη στον Έβρο, γιατί μπανανία μεν η Ελλάδα, δικιά μας όμως μπανανία!!!

Από την άλλη όμως δεν μπόρεσα να δω που χωράω εγώ που λέω πως θέλω να φύγω από την Ελλάδα, όχι γιατί δεν έχω ευκαιρίες να αναπτύξω το επιχειρηματικό μου ταλέντο εδώ, ούτε γιατί δεν έχω να φάω.  Λέω και ξαναλέω πως θέλω να την κάνω από εδώ γιατί απαιτώ πια την αξιοπρέπεια που μου κλέβουν κάθε μέρα. Από τον μισθό μου, από την ασφάλειά μου, από την ενημέρωσή μου από όλη μου τη ζωή.

Το να μείνεις και να παλέψεις σε αντίξοες συνθήκες θέλει κουράγιο…και θα ήθελα να μείνω και να παλέψω αλλά πρέπει από κάπου να αντλώ κουράγιο. Και δεν ξέρω αν όλη αυτή η φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω μου, όλο αυτό το παράλογο της φιλελεύθερης φιλολογίας, μου αφήνει περιθώρια να βρω κάπου κουράγιο. Αλλά τα παιδιά μου δεν θα μπορούν να μεγαλώσουν μόνο με την αγάπη μου, ούτε θα μπορώ να τους πω «κουράγιο και θα βρούμε λεφτά να σας πάω στο γιατρό»!

Απογοήτευση! Τρέλα! Παραλογίαση!

Το κείμενο του Βαρόμετρου ήταν εξαιρετικό. Και τα σχόλια που το ακολούθησαν απέδειξαν, κατ’ εμε, πόσο δίκιο έχει!

Θα τα ξαναπούμε, μόλις μου ξαναέρθει όρεξη!

Advertisements
13 Σχόλια leave one →
  1. 10/01/2011 15:28

    Κι εμένα μου άρεσε το κείμενο του Βαρόμετρου, κι ας παραήταν κυνικό (και με λίγη υπεροβολή σε μερικά σημεία).
    Αυτό το είδες? http://roides.wordpress.com/2011/01/10/10jan11b/

    Να μη χάνεσαι Μπαλούν, γιατί θα κάνει μια μοναξιά στη βλογόσφαιρα.

  2. 10/01/2011 16:24

    Έκανες παιδιά; Πότε; 😛
    Διάβασα τα σχόλια, μέχρι τη μέση και συνειδητοποιώ ότι έχω αρχίσει να χάνω το κουράγιο μου να απαντάω σε ζώα.
    Πρέπει όμως να το ξαναβρώ, γιατί έτσι δίνεται ο αγώνας.

    Θα την παλέψουμε, αδέρφια:

  3. 10/01/2011 16:30

    @Krot
    να σου πω, αυτό μου άρεσε…η κυνικότητα!
    Βαρέθηκα τη μετριοπάθεια…πρέπει να αρχίσουν κάποιοι/ες να διαλέγουν στρατόπεδο πια!
    @Αντιδρασεξ
    «Αλλά τα παιδιά μου δεν ΘΑ μπορούν να…» μέλλοντας. Της ελπίδας!
    Το κακό είναι, και ουυσιαστικά αυτό λέω στο ποστ, ότι οι μαλάκες είναι πια ολούθε γύρω μας!
    and we shall overcome μη σου πω… 😉

  4. 10/01/2011 16:32

    Επειδή έχω βλαμμένο νευρικό σύστημα δεν θα το κοιτάξω.
    Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Ώρες ώρες εξανίσταμαι και μετά νομίζω πως ματαιοπονούμε εμείς οι λίγοι που βλέπουμε τα παράλογα και μαζεύομαι στο καβούκι μου.

    Φιλιάά

  5. 10/01/2011 19:41

    ο καθένας κάνει ότι μπορεί και ότι νιώθει. για τέτοια πράγματα δεν γίνεται να εξαναγκαζόμαστε 😉

  6. 10/01/2011 23:59

    Κατά τη γνώμη μου, περιγράφεις το τέλος του καπιταλισμού !
    Ενός θηρίου !
    Και, ξέρεις, πόσο … παράξενος, επικίνδυνος κλπ. κλπ. είναι ο ρόγχος ενός θηρίου που τα … τινάζει, έ ;

    Προς τι λοιπόν η απαισιοδοξία ;
    Ανασκουμπωνόμαστε, σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι και τα φλάμπουρα της λαϊκής απάντησης και … ξεχυνόμαστε !

    Εμείς θα είμαστε οι τελικοί νικητές !

    Καλησπέρα και να γράφεις πιο συχνά !

  7. 11/01/2011 11:00

    Με θάμπωναν οι άνθρωποι με βεβαιότητες παλιά. Τώρα πιστεύω πως οι βεβαιότητες είναι αδυναμία και απομόνωση.

    Νομίζω πως το κουράγιο για να αλλάξουν τα πράγματα θα το δώσει η απόγνωση απλόχερα. Μετά θα έρθουν οι βεβαιότητες για να διαχειριστούν την αλλαγή… (πάλι)

    (Νομίζω πως θέλει λίγο φούσκωμα το κόκκινο μπαλόνι σου μπαλόνη μου)

  8. 11/01/2011 15:24

    Επειδή εγώ πρόλαβα να κάνω παιδί πριν η κρίση τους χτυπήσει την πόρτα μας (εντάξει, έχουμε κρίση χρόνια τώρα… ) θα το παλέψω ρε πούστη! Δεν θα κατεβάσω το κεφάλι παρόλο που απογοητεύομαι πολύ πολύ συχνά… Αι στα δγιάλα!

    Ναι, και μη χάνεσαι… ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ! (αλήθεια ρε!) 🙂

  9. 11/01/2011 19:15

    Επειδή βλέπω πως μιλάτε για παιδιά, η παρουσία μου κρίνεται επιβεβλημένη.
    Λόγω πολιτικής αλλά και επαγγελματικής ιδιότητας νομίζω φίλτατη ότι γνωρίζεις πως δένεται το ατσάλι.
    Ως εκ τούτου,τρώγε το φαί σου,αγάπα το γατί σου,διάβαζε πολύ (εύκολα όλα).
    Εδώ θα το παλέψει η αποπάνω μου, που της φάγαν τα λεφτά της οι μανατζαραίοι.

  10. 13/01/2011 22:03

    Ε ναι βρε Μπαλουν τι, θα εγκαταλείψουμε τώρα; Τώρα που θα αρχίσουν τα σκληρά ναρκωτικά; Και μην ακούω βλακείες για φυγές. Να φύγουν όσοι δεν έχουν να προσφέρουν.

    Αλήθεια τώρα (ελεεινή έκφραση), αλλά αλήθεια τώρα, αν κοιτάzε ο καθένας την πάρτη του, θα έπρεπε να έχουμε φύγει προ πολλού απο εδώ όλοι μας. Όμως καλώς ή κακώς εδώ γεννηθήκαμε, εδω μεγαλώσαμε, εδω παίξαμε και τρέξαμε, εδώ ερωτευτήκαμε, εδώ είναι η οικογένειά μας και οι φίλοι μας. Εδώ λοιπόν αξίζει να δώσουμε τον αγώνα μας, γι αυτούς που αγαπάμε, γι αυτούς που θέλουμε να είναι γύρω μας. Εδώ λοιπόν ΔΕΝ θα αφήσουμε να μας διαλύσουν αλλά θα τους αντιμετωπίσουμε.
    Άλλωστε αν κοιτάξουμε μόνο τον εαυτό μας σε τι θα διαφέρουμε απο τους άλλους;

    (μήπως τα είπα πολυ μελοδραματικα; 😛 )

  11. 16/01/2011 23:34

    Επ δεν το πήρα χαμπάρι αυτό το ποστ, είχα σχεδόν πιστέψει ότι το είχες οριστικά παρατήσει το μπλογκ ή ότι είχες βγει στην… παρανομία. Το είχα διαβάσει κι εγώ το κείμενο του Βαρόμετρου. Πράγματι πολύ κυνικό αλλά ρεαλιστικό. Η εξέλιξη της ιστορίας τα τελευταία χρόνια έδειξε ότι τα ρεφορμιστικά μοντέλα διαχείρησης του καπιταλισμού (μέσω τρίτων, τέταρτων κοκ δρόμων) απέτυχαν παταγωδώς. Πριν το 90 δε διαφαινόταν βέβαια αυτό, επειδή το «αντίπαλο δέος» υποχρέωνε τον καπιταλισμό να δείχνει σχετικά ανθρώπινος προς τους εργάτες της Δύσης ώστε να μην κινδυνεύει από αυτούς. Τώρα ο καπιταλισμός μόνο εχθρό έχει τον κακό (ή μάλλον τον χειρότερο) εαυτό του και τους φυσικούς περιορισμούς του πλανήτη. Υπάρχει βέβαια και η έρμη η εργατική τάξη, αλλά αυτή είναι οιωνεί τάξη και όχι δεδομένα οργανωμένη όπως η αστική, που ξέρει με το παραπάνω τα συμφέροντά της και πώς τα να τα προασπίσει.

    Δεν είμαι ούτε εγώ υπέρ της εύκολης λύσης της φυγής, αν δεν υπάρχουν πολύ σοβαροί ή ιδιαίτεροι λόγοι. Ή μάλλον της εύκολης σκέψης της φυγής, καθώς οπως σωστά παρατηρεί το Βαρόμετρο οι περισσότερες χώρες αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με την Ελλάδα και επιπλέον έχει ξυπνήσει το φάντασμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που δεν κάνει καθόλου επιθυμητούς τους οικονομικούς μετανάστες, ακόμα και σε πιο πλούσιες χώρες. Τέλος, σχετικά με το πολύ σοβαρό ζήτημα «πως να μεγαλώσει κανείς παιδιά» υπό τέτοιες συνθήκες, να που ξαναγίνεται επίκαιρο το πρόγραμμα της συν/σας Κολλοντάι για πρότυπα ιδρύματα ανατροφής τέκνων και για την ιδέα μιας μεγάλης σοσιαλιστικής οικογένειας, όπου όλα τα παιδιά είναι του λαού!

  12. 20/01/2011 16:30

    αχχ…πάλι χάθηκα!
    σας αγαπώ όμως όλες και όλους (ως άλλη Μαρία Αλιφέρη) και έρχομαι αύριο με άλλο ποστ!
    Μείνετε συντονισμένες/οι!

  13. 20/01/2011 16:33

    δείτε και αυτό

    Τι να εννοεί ο ποιητής;;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: