Skip to content

Τίποτα δεν πάει χαμένο…

17/11/2008

Τα πράγματα αυτά τα σκεφτόμουνα καιρό. Απλά τις τελευταίες μέρες διάβασα και άκουσα πολλά. Κυρίως αφορισμούς και απαξιωτικά λόγια. Αλλά και μεγάλα λόγια από πρώην αριστερούς με περγαμηνές που διεκδικούν το αλάθητο της άποψης τους, στο όνομα της συμμετοχής τους σε αγώνες περασμένους. Κάποιοι μάλιστα προσπαθούν να με πείσουν ότι όλοι οι Έλληνες κάναν αντίσταση κατά της Χούντας. Και τα παίρνω κρανίο. Συγχωρέστε μου λοιπόν το προσωπικό χαρακτήρα του ποστ και τον ασύνδετο στις σκέψεις μου.

Όσοι και όσες γεννηθήκαμε μεταξύ ’74 και ’82 και προερχόμαστε από αριστερές οικογένειες, βιώσαμε τη μεταπολίτευση με όλα τα σκαμπανευάσματά της. Μέχρι το ’89 και με το σύνθημα «ΠαΣοΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», ο Αντρέας φρόντισε να βγάλει την Αριστερά στο περιθώριο, απομυζώντας την από συνθήματα, στελέχη και ψηφοφόρους. Παράλληλα, της πρόσαψε γραφικότητα και αναχρονισμό, σε μια εποχή που η «αλλαγή», ως σύνθημα, διαπερνούσε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Λαμόγια και πολιτευτές όλων των επιπέδων έταζαν λαγούς με πετραχήλια, προβάλλοντας τον «Τρίτο Δρόμο» ως εναλλακτική πρόταση στις προτάσεις της αποδυναμωμένης αριστεράς. Η δεκαετία του ’80 ταύτισε τον όρο «αριστερά» με το ΠαΣοΚ.

Το ΠαΣοΚ και η ξαφνική (αλλά απαραίτητη) ευμάρεια τα είχε αλώσει όλα. Τα λαϊκά της Ρίτας Σακελαρίου και της Πίτσας Παπαδοπούλου με τους υπουργούς να χορεύουν ζεϊμπεκιές και οι ταινίες-βιντεοκασέτες, τύπου: «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» δημιούργησαν και την νέα πολιτιστική ταυτότητα αυτού του λαού. Την ίδια στιγμή, η δική μας αριστερά συνέχισε να κατεβαίνει σε πορείες, (Πολυτεχνείου,ειρήνης), έστηνε φεστιβάλ, συνέχιζε να ακούει Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, Λεοντή και Λοΐζο, Κελαηδόνη και Γερμανό, ενώ παρακολουθούσε το θέατρο Τέχνης, τα έργα του Διαλεγμένου, τον Αγγελόπουλο και τον Βούλγαρη.

Και όταν το ’89 έπεσε το τείχος του Βερολίνου και το ’91 κατέρρευσε και η ΕΣΣΔ, ακόμα και η αριστερά που διαφωνούσε και στεκόταν κριτικά στο μοντέλο αυτό, πάγωσε και κατέρρευσε συναισθηματικά και ψυχολογικά.

Απογοήτευση; Μεγάλη!

Ήταν τότε που ο πατέρας μου, για παράδειγμα, αποφάσισε να ξαναγίνει ερασιτέχνης αγρότης, προκειμένου να «σταθεί» ξανά και να αισθανθεί παραγωγικός. Οι αριστεροί που δεν είχαν μέχρι τότε εξαργυρώσει την θητεία τους στην αριστερά και τους αγώνες τους στην Χούντα, στέκονταν παγωμένοι και παρακολουθούσαν την διαπόμπευση της ιδέας στην οποία είχαν πιστέψει, χωρίς να έχουν καν βήμα για να την υπερασπιστούν.

Κι εγώ, αν μέχρι τότε ήμουν απλά ένα παράξενο παιδάκι που φορούσε κονκάρδα «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» και δήλωνε στην ερώτηση «Τι κόμμα είσαι; – ΚΚΕ Εσωτερικού», το ’91 έμεινα ξαφνικά χωρίς κόμμα και από αριστερή έγινα γραφική!

Αν η γενιά της μεταπολίτευσης που δεν «ξεπουλήθηκε», απογοητεύτηκε μέσα σε αυτά τα 34 χρόνια, τα παιδιά αυτής της γενιάς ήταν πάντα δακτυλοδεικτούμενα και χωρίς συμπαγείς και στέρεες κοινωνικές αναφορές, πέρα από τις αναμνήσεις άλλων. Έπρεπε να παλέψουμε διπλά για να τις αποκτήσουμε, να τις χτίσουμε πετρούλα-πετρούλα, να τις διεκδικήσουμε σε ένα κόσμο που η ατομικότητα κυριαρχούσε και η συλλογικότητα και η αναφορά σε αυτή επέφερε χλευασμό. Σε μια κοινωνία που μας μάθαινε να παλεύουμε ατομικά εμείς έπρεπε να κοντραριστούμε, κυρίως εσωτερικά, με αυτό το πρότυπο.

Πολλοί από μας απογοητεύτηκαν στον δρόμο, κουράστηκαν, δεν άντεξαν. Τους κατάπιε το κυνήγι της επιβίωσης και της αναγνώρισης στην εποχή των φελλών. Τα λαμόγια επιβλήθηκαν και πάλι, απλά τώρα ήταν διαφορετικά λαμόγια, με κουστούμια και γραβάτες αντί για ζιβάγκο.

Κάποιοι άλλοι όμως, λίγοι και λίγες δυστυχώς, μείναμε εκεί! Επιμένοντας πως η αλλαγή έρχεται μόνο από συλλογική δράση και όχι με συνθήματα. Κινήματα στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς χώρους, στην ένταξη, στους ευρωπαϊκούς δρόμους. Όχι όμως στο όνομα μιας αριστεράς σαν αυτή που βιώσαμε μέχρι τότε, αλλά παλεύοντας για μια αριστερά με νέους όρους συγκρότησης. Μια αριστερά πιο πολύχρωμη, πιο ευρωπαϊκή, πιο παγκόσμια, που να χωράει «πολλούς κόσμους», όπως τα όνειρα μας.

Και φαίνεται σαν η Ιστορία να αποφάσισε να μας δικαιώσει για αυτή μας την επιμονή. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμα, αλλά τουλάχιστον η καρδιά μας αναθαρρεί πια, πιο έντονα παρά ποτέ! Όχι γιατί ο κόσμος έχει γίνει καλύτερος, το αντίθετο μάλιστα, αλλά γιατί η προοπτική της αλλαγής αυτού του κόσμου διαφαίνεται σαν φλογίτσες από πολλά μικρά κεριά. Και αυτή η ελπίδα που πεταρίζει στην καρδιά μας, πεταρίζει και στα μάτια του πατέρα μου που ξανακατεβαίνει στους δρόμους, 35 χρόνια μετά, όσο και στα μάτια του 18χρονου ξαδέρφου μου.

Δεν ισχυρίζομαι ότι πήραμε τον δρόμο της αρετής, απέναντι στον δρόμο της κακίας. Αλλά ο δρόμος που πήραμε σίγουρα δεν ήταν εύκολος. Γιαυτό και είμαι πιο ανεκτική απέναντι στα παιδιά της γενιάς μου που ανέλαβαν θέσεις ευθύνης στην αριστερά και προσπαθούν να φανούν αντάξια των προσδοκιών, κυρίως των δικών τους και των δικών μας. Κομμένη η πλάκα λοιπόν…δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

35 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο συνεχίζει να έχει για μας σημασία. Για μας που, όχι απλά ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ, αλλά δεν είχαμε καν γεννηθεί. Και σηματοδοτεί τους αγώνες μας για παιδεία, ελευθερία, δημοκρατία και κυρίως αξιοπρέπεια.

Γιατί αυτή η αξιοπρέπεια είναι η κληρονομιά που μας δώσαν οι γονείς μας.

Αξιοπρέπεια, που χάνεται στις φυλακές μιας χώρας που λογίζεται για δημοκρατική ή στα μεγάλα εμπορικά όπου νοικιασμένοι εργαζόμενοι δουλεύουν 12 ώρες χωρίς υπερωρίες και με μισθούς πείνας ή στα εργοτάξια όπου τα εργατικά ατυχήματα είναι στην ημερήσια διάταξη.

Στις 17 Νοέμβρη δεν γιορτάζουμε…

Στις 17 Νοέμβρη, όπως και κάθε άλλη μέρα, ανασκουμπωνόμαστε, σηκώνουμε τα μανίκια και με όχημα την ελπίδα που γεννιέται γύρω μας και κινητήρα την αξιοπρέπεια, παλεύουμε ξανά για τα αυτονόητα αλλά και τα οράματα μας.

Γιατί κάτω από την άσφαλτο θα υπάρχει πάντα παραλία.

Και γιατί τίποτα δεν πάει χαμένο!

Advertisements
39 Σχόλια leave one →
  1. 17/11/2008 23:52

    Μέσα στον ίδιο διάδρομο, δυστυχώς δεν είναι δρόμος ακόμη, κυκλοφορώ κι εγώ κάπου κοντά σου….από άλλες αφετηρίες αλλά με την ίδια κατάληξη!
    Τίποτε δεν πάει χαμένο…
    μερικά όμως, νιώθω να πήγαν…
    φιλιά!
    -ευχαριστώ…-

  2. 18/11/2008 00:06

    @ ανεπίδοτη:
    οι αφετηρίες έχουν μικρή σημασία, η κατάληξη δεν έχει φανεί ακόμα. Πάντως εγώ συνεχίζω να μην απογοητεύομαι και να πιστεύω πως τίποτα, μα τίποτα δεν πάει χαμένο.
    επέστρεψες, βλέπω, και με κείμενο για τους γείτονες!
    Να ‘σαι καλά καλή μου.

  3. 18/11/2008 00:11

    1.Καλώς ήρθες σπίτι! Ωωω! ευρωπογυρισμένη! (σιγά μη θεωρήσεις το Κόρφου Ελλάδα, νο-νο , είναι η νοτιότερη Ευρώπη, από κει και μετά ξεκινά η Ασία…)

    2. Που είναι ο γεροξεκούτης; Εδώ τον άφησα την τελευταία φορά… Πάλι χάθηκε στα σοκάκια της βλογόσφαιρας, (το αλτσχάιμερ του μέσα…)

    3. Συμφωνώ με την ματιά σου, όπως την κατέγραψες. Αλλά…

    μέχρι στιγμής η αριστερά αδυνατει να προτάξει συγκροτημένο λόγο επαναπροσανατολισμού. Ο τρίτος δρόμος, που κάποιοι αριστεροί πίστεψαν και προσπάθησαν να ακολουθήσουν και δικαιολογήσουν, αποκαλύφθηκε κουκουλωμένος νεοφιλελευθερισμός. Στο μεταξύ η αριστερά (έστω στην σοσιαλδημοκρατική της εκδοχή) απομονώθηκε και έχασε τη δεκαετία του ενενήντα ανεπιστρεπτί. Τώρα όσα ακούγονται προς εφαρμογή δεν είναι παρά ξαναζεσταμένο φαγητό σοσιαλδημοκρατίας. Το μείγμα πάλι κοιτούν, πόσο κράτος, πόσο ελευθερη αγορά. Ωστόσο νέο πρόταγμα, φρέσκο και ικανό για αλλαγές, δεν φαίνεται.

    Κι αν η ερευνα για τους βλογερς είναι αξιόπιστη -θέλω λίγο να τη δω καλύτερα, καθώς και να διαβάσω κριτικές και άλλων- αυτό δείχνει ένα κομμάτι κοινωνίας που επικοινωνεί και ζει σε φόρα εκτός κοινωνίας. Αυτό όμως δεν είναι χαρακτηριστικό της αριστεράς.

    Θα επανέλθω…

  4. tsalapeteinos permalink
    18/11/2008 00:14

    Μπράβο συντρόφισσα, από τα καλύτερα κείμενα που έχω διαβάσει για αυτό το Πολυτεχνείο και ίσως και διαχρονικά. Βγάζει πολλά συναισθήματα… θυμό, πίκρα, διάψευση αλλά και ελπίδα, δύναμη και θετική ενέργεια. Και πάνω από όλα αυτοκριτική.

    Μου άρεσε περισσότερο από όλα όσα αναφέρθηκες η λέξη αξιοπρέπεια… Μια λέξη που δε χρησιμοποιείται πολύ πλέον. Έχει παρεξηγηθεί και θεωρείται παρωχημένη με την παλιά της έννοια, έχοντας αντικατασταθεί από το στάτους, την επιφάνεια, τη φιγούρα και τον κουτσαβακισμό. Σπάνια ακούς ανθρώπους που βάζουν ακόμα πιο ψηλά την αξιοπρέπεια…

    Κι εγώ έχω την διαίσθηση ότι κάτι κινείται και μπορεί να αλλάξει. Που δε βασίζεται ακριβώς σε καποια δεδομένα ή σκεπτικό, αλλά κάτι σαν ένστικτο, όπως πριν από ένα σεισμό ή κρίσιμη καμπή στη ζωή. Για να δούμε…

  5. 18/11/2008 00:25

    @συκοφάγο:
    εδώ είσαι πουλάκι μου; Αχ το Κόρφου! τέλειο! Φανταστικό! θα κάνω και σχετική ανάρτηση!
    Τώρα, επί του θέματος…(περιμένω και σ. Τσαλ.)
    Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω πέραν του ότι κατά τη γνώμη μου το νέο πρόταγμα, φρέσκο και ικανό για αλλαγές, είναι μπροστά μας, αρκεί να θέλουμε να το δούμε και να θέλουμε να συμβάλουμε όλοι και όλες σ’αυτό.
    Η Βολιβία, η Βενεζουέλα, η Τσιάπας, η Βραζιλία (με τις όποιες…επιφυλάξεις που έβαλε και ο σ. Τσαλ στη προηγούμενη ανάρτηση). Τίποτα δεν έρχεται μόνο του, σαν πυροτέχνημα. Τα φόρα που εγώ συμμετέχω είναι εντός κοινωνίας και δρουν μαζί με αυτή, όταν και η κοινωνία το θέλει. τα μπλογκς είναι μέσο και δημόσιος χώρος παρέμβασης και ως τέτοια πρέπει να θεωρούνται…Ας μη τα μπερδεύουμε

  6. 18/11/2008 00:28

    αααα, ήρθε και ο έταιρος Καπαδόκης….
    σύντροφε, τα πήρα σήμερα στη δουλειά από τους ΠαΣοΚους….που βρε παιδί μου…λες και ήταν όλοι εκεί στις 17 Νοέμβρη και ας μου έλεγαν οι δικοί μου άλλα!
    Ε μα δεν μπορώ…τα παίρνω

  7. 18/11/2008 00:29

    και αν θυμάστε, το 1983 ο Αναγνωστάκης έγραψε στην Αυγή:
    Φοβάμαι . . .
    τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
    έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
    και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
    βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
    «Δώστε τη χούντα στο λαό».
    Φοβάμαι τους ανθρώπους
    που με καταλερωμένη τη φωλιά
    πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
    Φοβάμαι τους ανθρώπους
    που σου ‘κλειναν την πόρτα
    μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
    και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
    να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
    Φοβάμαι τους ανθρώπους
    που γέμιζαν τις ταβέρνες
    και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
    κάθε βράδυ
    και τώρα τα ξανασπάζουν
    όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
    και έχουν και «απόψεις».
    Φοβάμαι τους ανθρώπους
    που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
    και τώρα σε λοιδορούν
    γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
    Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
    Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο

  8. tsalapeteinos permalink
    18/11/2008 00:40

    @Γέρο 2,
    Ο τρίτος δρόμος που λες μπορεί να μην είναι η λύση, εγώ βλέπω κάτι άλλο όμως. Ότι αναπτύσσονται, σιγα σιγα και δειλά έστω, δυναμικές από μεμονομένους προοδευτικούς πολίτες (όχι απαραίτητα αριστερούς με τη στενή έννοια) για δομικές αλλαγές του συστήματος, προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, αναδιανομής του πλούτου, εξασφάλισης εργασίας και ασφάλισης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οικολογίας κ.α. Αυτές οι δυναμικές μπορεί ακόμα να μην εκφράζονται από κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία και ηγεσία, είναι όμως μια θετική δύναμη αλλαγής (ουσιαστικής, όχι σαν του Αντρέα) και μπορεί να βγάλει κάπου. Σε αυτό το πνεύμα νομίζω ότι κινείται ένα μεγάλο μέρος των blogs και φαίνεται αυτό και από την έρευνα. Δε δέχομαι πως κινούνται εκτός κοινωνίας, είναι ένας εναλλακτικός τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας και σε κατάσταση αναμονής να παίξουν πιο δυναμικό και άμεσο ρόλο στην κοινωνία. Μου άρεσε κάτι που άκουσα σε μια ομιλία του Δραγασάκη σε εργαζομένους χρηματοπιστωτικού τομέα, ότι είναι καιρός να δημιουργήσουμε ομάδες δράσης και προγράμματα από κάτω προς τα πάνω, δηλαδή οι πολίτες να προτείνουν και να αποφασίζουν και η ηγεσία απλά να εκπροσωπεί και να λειτουργεί συμβουλευτικά ίσως, οχι να κατευθύνει μια παθητική μάζα όπως συνήθως γίνεται στη σύγχρονη αντιπροσωπευτική – και αστική – δημοκρατία.

    @Συντρόφισσα οικοδέσποινα
    Δεν ξέρω αν μπορούμε να περιμένουμε εδώ αλλαγές τύπου λατινικής αμερικής, έχουν μεγάλες διαφορές οι τύποι των κοινωνιών, ωστόσο υποπτεύομαι κι εγώ ότι αυτή τη φορά οι κοσμογονικές αλλαγές θα ξεκινήσουν από τον αναπτυσσόμενο κόσμο και θα συμπαρασύρουν και τον αναπτυγμένο, σε αντίθεση με ότι γινόταν μέχρι τώρα.
    Όσο για τους πασόκους, υπομονή, θα τους κοπεί ο τσαμπουκάς όταν θα γίνουν… τρίτο κόμμα, μπορεί και τέταρτο όπως πάνε.

  9. 18/11/2008 00:56

    @ Τσαλ, Κόκκινο μπαλόνι

    Ο Δραγασάκης δε λέει κάτι καινοφανές. Η έννοια της συμμετοχικής δημοκρατίας, που στο πολιτικό λεξιλόγιο της επικαιρότητας (άσχετα με το τι περιεχόμενο του προσδίδεται) το έφερε ο Γ.Α.Παπανδρέου, στην Ευρώπη και στη βιβλιογραφία είναι στο επίκεντρο χρόνια πριν. Από τις αρχές του 2000, ίσως και πιο νωρίς. Πριν απο κει είχαμε τις κινήσεις πολιτών (κάπου τέλη του αιώνα), δεν κατέληξαν πουθενά, τουλάχιστον εγώ δε ντα βλέπω – αν και η περιφέρεια όπου κατοικώ δε βοηθά, και κει η καθημερινότητα είναι άλλη.

    Σκέψου δε πως η αριστερά, η ανανεωτική ουτως ειπειν, λάτρεψε τις μετανεωτερικές θεωρίες, κι ας μην το ομολόγησε. Της βγήκε όμως στα βιβλία της Ιστορίας και την υπερασπιστική γραμμή προς αυτά.

    Τώρα που φαίνεται η ελπίδα; Να πω πως η ερώτηση δεν είναι προβοκατόρική. Επιθυμώ να δω πράγματα που αγνοώ.

  10. 18/11/2008 01:11

    @ συκοφάγο
    σιγά που δεν θα απαντούσες….πανάθεμα σας πάλι θα με ξενυχτήσετε!
    Το έχω ξαναπεί ότι οι λέξεις δεν είναι άδεια κελύφη. Η συμμετοχική δημοκρατία είναι έννοια που την χρησιμοποίησε η αριστερά στην Ελλάδα, εκεί, γύρω στο 80. Και μίλησε για την τοπική αυτοδιοίκηση και την αυτοοργάνωση των κοινωνιών. Και οι αναρχικοί βέβαια το κάναν, με πολύ μικρότερο ακροατήριο δυστυχώς!
    Ας μη σχολιάσω τι εννοεί ο Γ.Α.Π. όταν χρησιμοποιεί αυτούς τους όρους.
    Η ελπίδα ήταν σήμερα στην πορεία, που έβρεχε καρέκλες και ο κόσμος ήταν εκεί, και πολύς! Και στο μπλοκ που ήμουν, ενώ θα έπρεπε, δεν ήξερα ΚΑΝΕΝΑ!
    Και η ελπίδα είναι κάθε μέρα που όπου δηλώνω αριστερή με ρωτάνε τι λέμε για το ένα και το άλλο και θέλουνε να ακούσουν….εκεί και σε πολλά άλλα γεννιέται η ελπίδα!
    @σ. Τσαλ.
    να εξαφανιστούν μπορούν;;;;
    Προφανώς και δεν θα γίνουν εδώ αλλαγές τύπου λατινικής αμερικής….εκτός αν μας φέρουν και μερικούς Ινδιάνους(πράγμα καθόλα αποδεκτό απο μένα…και επιθυμητό τολμώ να πω).
    Ο σ. Δραγασάκης είναι ο αγαπημένος μου. Μιλάει για πράγματα που έχω πλήρη άγνοια (χρηματοπιστωτικά και οικονομικά γενικώς) και πραγματικά καταλαβαίνω! Οικονομία για αρχάριους!

  11. 18/11/2008 01:18

    @ Μπαλόνι

    Η συζήτηση για τη βλογόσφαιρα ήταν προ καιρού, όχι μακρινού, στο διαδικτυο έντονη. Κυρίως, από όσο μπόρεσα να την παρακολουθήσω (πιο κατάλληλος είναι ο Τσαλ), περιεστράφη στο αν η βλογόσφαιρα είναι ή όχι μια μετα-δημοσιγραφία. Δεν άγγιξε όμως τη διάδραση κοινωνία-βλογόσφαιρα. Αλλά επειδή αυτό είναι μεγάλη συζήτηση, καλύτερα να γίνει, (κι όποιος θέλει ακολουθεί αύριο) στο σχετικό άρθρο του Τσαλ.

    Να πω εδώ δυο-τρία μόνο πράγματα.

    1.Αν δεν πίστευα στις δυνατότητες της διάδρασης δε θα έκανα συλλογικό βλογ. Το προσωπικό δε με ενδιαφέρει, θα βαριόμουν γρήγορα

    2. Είμαι βέβαιος πως εσύ κινείσαι σε δημιουργικά φόρα εκεί έξω. Το δείχνουν τα ίχνη σου εδώ μέσα. Αρκεί να ρίξει κανείς ματιά στα σταχυολογημένα σου βλογς που παραθέτεις παραπλέυρως. Πέραν αυτού ο λόγος που αρθρώνεις, δείχνει και σημαίνει πράματα.

    3. Είναι ωστόσο ενδιαφέροντα κάποια στοιχεία της έρευνας κι αξίζει να κουβεντιαστούν, όπως π.χ. πως το ότι ενδιαφέρει πρωτίστως η άρθρωση άποψης, και δευτερευόντως η ανταλλαγή απόψεων και τριτευόντως η μετατόπιση σε δράση. (θα μου πεις άλλη η δουλειά των βλογ, χμ, έχω μια άλλη οπτική, αλλά αύριο ίσως θα τα πουμε) Πολύ συχνά τα βλογς ξεκινούν και γρήγορα πέφτουν σε υπολειτουργία και ληθαργο (κανείς φυσικά δεν αναλαμβάνει αιώνια υποχρέωση λειτουργίας, άλλο εννοώ, μιλώ για ενθουσιασμούς που ξεφουσκωνουν γρήγορα. )

  12. tsalapeteinos permalink
    18/11/2008 01:29

    @συκο
    Όντως δεν είναι καινούρια η ιδέα, αλλά νομίζω πως τώρα έχει ωριμάσει το κλίμα. Ο κόσμος έχει βαρεθεί τους πολιτικάντιδες, τους χαρισματικούς ηγέτες, τους πατερούληδες, τους καουντίγιο και λοιπούς επιβήτορες και είναι έτοιμος να διαχειριστεί μόνος τις τύχες του, εμπιστευόμενος σε θέσεις σεμνούς και εργατικούς ανθρώπους. Δεν το βλέπω ακόμα να λειτουργεί αυτό, αλλά το διαισθάνομαι. Είναι ένδειξη και η χαμηλή δημοτικότητα των κομμάτων εξουσίας, με ταυτόχρονη άνοδο των κομμάτν της αριστεράς στη δημοσκοπήσεις, μια συνολική δυσαρέσκεια και απαξίωση για την παλιομοδίτικη πολιτική, ακόμα και από το κίνημα των μπλογκς που έχει κάποια επηρροή και είναι ανερχόμενη.

    @μπαλόνι
    Γιατί όχι να φέρουν και ινδιάνους, αν και εγώ προτιμώ… μουλάτες βραζιλιάνες και κουβανές! (Συντρόφισσες εννοώ ουπς) Όσο για το σύντροφο Δραγασάκη, είναι φυσικό να ξεχωρίζει γιατί είναι το μοναδικό παλιό στέλεχος της αριστεράς που έχει σπουδάσει οικονομικά στο… LSE! Ξέρει επομένως τα οικονομικά του εχθρού από μέσα 🙂

    Σας αφήνω κάπου εδώ γιατί άυριο δυστυχώς δεν ισχύει μειωμένο ωράριο ούτε για τους Τσαβίστας.

  13. 18/11/2008 01:29

    @ Οχι, μπαλόνι μου, δε θα σε κρατήσω ξάγρυπνη. Να πας να ξεκουραστεις. Με μαλώνεις κι αύριο,χαχαχαχα! Πάω να βρω το γέρο, να με βρίσει, να εκτονωθεί κι η καφεΐνη μου (σώρευσα πολλή ήμερον…)

    Υ.Γ. Ο Τσάβες κάνει αναδασμούς γαιών,η δομή της χώρας οικονομικα είναι διαφορετική για αυτό νομίζω πως ενδύει το λόγο του με λαϊκισμό, κλπ, τον παίρνει. Άλλο πράμα ο Λούλα. Νομίζω πως τα πράγματα στην Λατ,Αμερική (όσο ενδιαφέροντα κι αν είναι) είναι πολυ διαφορετικά από δω. Και μη ξεχνάς πως ο Τσάβες (όπως κι η Ρωσσία) στηρίζονται στους φυσικούς πόρους για διαφορα κόλπα στη διεθνή τους πολιτική. Είναι άλλο με τη φτωχή σε φυσικούς πόρους Ελλάδα. (άλλους φυσικούς πόρους έχουμε εμείς, αιολο-υδροδυναμικής φύσης).

  14. 18/11/2008 01:35

    @ Α! έφυγε κι ο Τσαλ, ε, καλό σας ύπνο, παιδάκια, έγω τώρα θα δω λίγο μια αγαπημένη μου ταινία να χαλαρωσω, την Μπλε Ταινία.

  15. 18/11/2008 01:44

    @ Έχει και το αγαπημένο απο προς Κοριθιους επιστολή του απόστολου των εθνών:

    Κι αν ταις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,
    αγάπη δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχων και κύμβαλον αλαλάζον…

    Καλό σας βράδυ παιδάκια… Φιλιά.. και όνειρα (να έχουμε και κάτι να μας κρατήσει για το πρωί…

  16. tsalapeteinos permalink
    18/11/2008 01:49

    Ο Τσάβες με τα δικά μας κριτήρια είναι ένας λαϊκιστής θεατρίνος, ένας αριστερός Μπερλουσκόνι περίπου. Ωστόσο σε τέτοιες χώρες έχει μεγάλη σημασία ένας δυναμικός λαοφιλής ηγέτης, που αντιστέκεται στο γιάνκη και τη ντόπια ολιγαρχία και σταδιακά βελτιώνει και το βιοτικό επίπεδο. Σε αυτούς τους λαούς που ήταν επί 5 αιώνες κατακτημένοι και ταπεινωμένοι, πρώτα από τους κονκισταδόρες και μετά από τους αγγλοσάξονες επιχειρηματίες και τα ντόπια τσιράκια τους, είναι πολύ σημαντικό να τους δίνεις αξιοπρέπεια, ακόμα και θυσιάζοντας κάποιες πολιτικές ελευθερίες. Είναι αλήθεια πως αυτά τα καθεστώτα, με πρώτο την Κούβα, δεν είναι υποδείγματα σεβασμού πολιτικών ελευθεριών, ιδιαιτέρως προς τους αντιφρονούντες, αλλά όταν είσαι τόσα χρόνια υπό ξένη κατοχή ουσιαστικά δεν έχεις άλλη επιλογή από το να γίνεις σκληρός προς τους εχθρούς σου, ακόμα και με τίμημα να πάρει η μπάλα και κάποιους αθώους. Ανησυχώ ιδιαιτέρως για την Κούβα γιατί δεν ξέρω αν η διάδοχη κατάσταση μετά την οικογένεια Κάστρο θα καταφέρει να διατηρησει το όραμα και το άρωμα της επανάστασης και να κρατήσει τους γιάνκηδες, επιχειρηματίες πλέον κυριώς παρά στρατιωτικούς σε απόσταση… Και δεν έχει και το προνόμιο των φυσικών πόρων που ανέφερες όπως άλλες χώρες. Ο Τσάβες φένεται να κρατάει καλά, ο Μοράλες πιο δύσκολα αλλά πιστεύω να αντέξει. Ο Κορρέα στο Εκουαδόρ φαίνεται έντιμος και φιλόδοξος. Για τη Βραζιλία τα είπα. Σε Αργεντινή και Χιλή οι κυρίες Μπασελιέ και Φερνάντες δε με πείθουν, μάλλον σοσιαλδημοκράτισσες είναι αλλά παρασυρόμενες από το προοδευτικό ρεύμα των γειτόνων μπορεί να πετύχουν κάτι. Το Περού είναι ένα αίνιγμα και η Κολομβία η μεγάλη ανοιχτή πληγή… και το τελευταίο ισχυρό οχυρό των γιάνκηδων. Αν πέσει κλείνει το κόκκινο σάντουιτς που περιέγραφε φοβικά ο Νίξον. Είναι ενδιαφέρον να δούμε και αν η πολιτική Ομπάμα θα αλλάξει κάτι στις σχέσεις Βορείων και Νοτίων. Αυτά για την ώρα, hasta siempre.

  17. tsalapeteinos permalink
    18/11/2008 01:51

    @Συκοφάγε την πάτησες άλλη μια φορά, η αντικατασκοπία σου δε δούλεψε καλά. Τουλαχιστο θα απολάυσεις τη Μπλε και την υπέροχη μουσική της. Η επιστολή που λες εκείνου του εμπαθούς Σαούλ του σχοινοποιού δεν είναι; Αυτόν έπρεπε να σταυρώσουν αντί τον Ιησού το γιο του μαραγκού.

  18. 18/11/2008 02:00

    Δεν είμαι σίγουρη ότι συμμερίζομαι απόλυτα την αισιοδοξία σου, αλλά με συγκίνησες πολύ, και είπες μεταξύ άλλων, αυτό το συγκλονιστικό:

    «Αν η γενιά της μεταπολίτευσης που δεν “ξεπουλήθηκε”, απογοητεύτηκε μέσα σε αυτά τα 34 χρόνια, τα παιδιά αυτής της γενιάς ήταν πάντα δακτυλοδεικτούμενα και χωρίς συμπαγείς και στέρεες κοινωνικές αναφορές, πέρα από τις αναμνήσεις άλλων. Έπρεπε να παλέψουμε διπλά για να τις αποκτήσουμε, να τις χτίσουμε πετρούλα-πετρούλα, να τις διεκδικήσουμε σε ένα κόσμο που η ατομικότητα κυριαρχούσε και η συλλογικότητα και η αναφορά σε αυτή επέφερε χλευασμό. Σε μια κοινωνία που μας μάθαινε να παλεύουμε ατομικά εμείς έπρεπε να κοντραριστούμε, κυρίως εσωτερικά, με αυτό το πρότυπο.»

    Απ’ τα καλύτερα κείμενα που έχεις γράψει. Ευχαριστώ, φιλενάδα!

  19. 18/11/2008 02:34

    @ Ωωωωω! τακτική αντάρτικου εφαρμόζεις! Δεν παίζω! Άσε με να απολαυσω τη Μπινός. (Θεά λέμε…)Με το ένα μάτι στο χαζοκούτι με το άλλο στο έτερο χαζοκούτι…,ωωωω!

    Υ.Γ. όλες αυτές οι χώρες στη Λατινα αμερική είναι; 😆
    (βρε που έχω τον Δελαστικ στο βλογ μου και δεν το ξέρω…. Α, θα φας μεταγραφή…)

    Υ.Υ.Γ. Πάντως μια φορά συμφωνώ με την επι τροχάδην συνοψη στην Λ/Αμερική. (κι είμαι κι εντυπωσιασμένος: βρε θηρίο παντού παρακολουθείς την επανάσταση; Ε, σίγουρα δεν κοιμάσαι, δεν πειράζει, κοιμάται η επανάσταση για χάρη σου!)

    Υ.Υ.Υ.Γ. Ναι ο Σαυλος Σαϋλωκ Σαλός Παυλος! που οικοδόμησε τον πετροχριστιανισμό!
    Α, γεια σου!

  20. 18/11/2008 12:32

    Καλημέρα ! Εγώ που προέρχομαι από αριστερή οικογένεια (μέχρι το κόκαλο) και με ρίζες στη Ρωσία, με θλίβει το οτι η επέτειος του Πολυτεχνείου έχει γίνει πανηγύρι. Με θλίβει που η αριστερά έχει χωριστεί σε χίλια δυό κομμάτια..
    Μέσα στο ποστ σου, είδα λόγια του πατέρα μου, του θείου μου, του παππού μου.. δικών μου ανθρώπων. Ένα θα σου πω: αν κατέβεις υποψήφια…σε ψηφίζω δαγκωτό! 🙂

  21. 18/11/2008 12:45

    @πετούμενα
    θυμάστε την διαφήμιση με το αρκουδάκι της Duracell; εκεί που οι άλλες σταματούν, η Duracell συνεχίζει; Για ποιούς χτυπάει η καμπάνα;
    Τι καλά που συνεχίζετε όμως και έχω και άλλα σχολιάκια να διαβάσω το πρωί!
    @Winnie
    φιλενάδα μου, το συγκλονιστικότερο νομίζω είναι οι φιλίες που χτίσαμε αυτά τα χρόνια με παιδάκια που βιώναν την ίδια απόρριψη με μας. Αλλά και το ότι στα μάτια μας και στη δράση μας οι γονείς μας νιώθουν την ελπίδα και την δικαίωση για τις επιλογές τους! Βαρύ αλλά όμορφο φορτίο!

  22. 18/11/2008 12:51

    @ μανιτάρι
    Πάντα ήταν πρόβλημα της αριστεράς αυτό! Χάσαμε εμείς και έχασε και η κοινωνία με αυτή την πολυδιάσπαση. Αλλά ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα! Αν όχι τώρα, πότε; – αν όχι εμείς, ποιοί; Εμείς που δεν κουβαλάμε τα φορτία από διασπάσεις ξανά και ξανά, τώρα που η αναγκαιότητα προβάλλει επιτακτική.
    Όσο για τις εκλογές- Μην ανησυχείτε χρυσή μου….θα σας ειδοποιήσω και θα αναλάβεται κατά αποκλειστικότητα την κόμμωση μου στο γνωστό ιστοσαλοουν! Μέχρι τότε φαντάζομαι θα έχει γυρίσει και η τρελή χεαρστάιλιστ!

  23. 18/11/2008 16:07

    @συκοφάγουρα
    Ξέχασα την Ουρουγουάη, που αν δεν κάνω λάθος κι αυτή εξελεξε προοδευτική κυβέρνηση πρόσφατα, και την Παραγουάη όπου πέρσι κέρδισε τις εκλογές ένας. σύντροφος… πάστορας. Όχι ακριβώς σύντροφος, του μέσου χώρου μάλλον με προτεραιότητα στην αγροτική μεταρρύθμιση και τον περιορισμό των προνομίων της ντόπιας αριστοκρατείας… Και δεν αναφέρθηκα καθόλου στην Κεντρική Αμερική. Μεγάλο κρίμα που δεν κατάφερε να κατέβει στις περσινές εκλογές η νομπελίστρια ινδιάνα Ριγκομπέρτα Μεντσού.
    Αυτό τον καιρό διαβάζω τις «Ανοιχτές Φλέβες τις Λατινικής Αμερικής του Eduardo Galeano, μνημειώδες έργο, για διατριβή θα λεγα σε όποιον ενδιαφέρεται για τα γεωπολιτικά. Αργότερα έχω βάλει στο μάτι την «Ιστορία του λαού των Η.Π.Α.» (από τη σκοπιά των μη προνομιούχων ομάδων) του Howard Zinn…
    Δε σου κρύβω πως φιλοδοξώ να εξελιχθώ σε αριστερό Henry Kiissinger!

  24. Ανώνυμος permalink
    18/11/2008 16:21

    Καλησπερα!
    Κραταω αυτα τα τελευταια που εγραψες ως τα πιο σημαντικα και ουσιωδη!
    Ναι η γενια μας μπορει να μην ηταν παρουσα ως φυσικη παρουσια αλλα γαλουχηθηκε με αυτα τα ιδανικα!
    Παντα θα βρισκονται δυο λογης ανθρωποι απεναντι σε ιστορικα γεγονοτα ,αυτοι που προσπαθουν να τα απαξιωσουν και αυτοι που προσπαθουν να τα καπηλευθουν.
    Και οι δυο της ιδιας αντιμετωπισης χρηζουν οποτε μη χαλας φαια ουσια για κανενα απο τους δυο!
    Γιατι η αξιοπρεπεια ειναι η κληρονομια που μας δωσαν οι γονεις μας ! Τι ωραια φραση….
    και ποσο αληθινη….

  25. 18/11/2008 19:23

    @σ.Τσαλ
    εγώ πάντως θα σε στηρίξω με όλες τις δυνάμεις μου! Να ‘χουμε και ένα διάσημο βρε παιδί μου ανάμεσά μας!
    @ Ανώνυμο
    καταρχήν καλωσήρθατε στο μπλογκ μας! Γλυκάκι πήρατε;
    Προφανώς και δεν χαλάω φαιά ουσία σε αγνώμονες και καπηλευτές, αλλά δεν μπορώ και να μην εκνευρίζομαι κιόλας! Απλά δεν απαντάω. Προτιμώ να ασχολούμαι με αυτούς που επέλεξαν να το τιμούν με τη δράση τους καθημερινά!
    Ε ρε αυτή η έρμη η αξιοπρέπεια, από πόσα και πόσα μας γλύτωσε και σε πόσους μπελάδες μας έβαλε κιόλας.
    Πες μας και το ονοματάκι σου καλέ! Καλά παιδιά είμαστε όλοι εδώ, δεν δαγκώνουμε (για τα πουλιά δεν παίρνω κι όρκο…αλλά ξέρεις τι λένε για τα σκυλιά που γαβγίζουν…λες να ισχύει και για τα πουλιά που κελαηδάνε;)!

  26. 18/11/2008 20:18

    @ Μπαλόνι και ανώνυμε

    Σίγουρα εγώ δεν δαγκώνω, δε με αφήνει η ιονιοευρωπαϊκή μου αγωγή.
    Αλλά ούτε κι ο γεροξεκούτης δαγκώνει, (πάει καιρός που έχασε το ποτηράκι με τη μασέλα…)

    Οπότε, δεν κινδυνευουνε οι επισκέπτες σας!

    Πείτε το, μπαλόνι, πείτε το!!

  27. 18/11/2008 20:37

    εντάξει μωρέ πια…..
    ΟΥΤΕ Ο ΣΥΚΟΦΑΓΟΣ, ΟΥΤΕ Ο ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΣ ΔΑΓΚΩΝΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥΛΙΑ
    (πω πω πω …μια κουβέντα λες….)

  28. tsalapeteinos permalink
    18/11/2008 23:32

    Επιβεβαιώνω κι εγώ ότι δε δαγκώνουμε… εκτός από παχύδερμα του συστήματος καμιά φορά. Τώρα για κουτσουλιές δεν εγγυόμαι… καλύτερα μη στέκεστε κάτω από δέντρα!

  29. 19/11/2008 00:32

    🙂
    το νου σας λοιπόν!

  30. 19/11/2008 12:28

    Τη 17 Νοέμβρη ούτε γιορτάζουμε, ούτε ανασκουμπωνομαστε για την ελπίδα. ΠΕΝΘΟΥΜΕ γιατί τα ιδεώδη του Πολυτεχνείου πέθαναν κάτω απο τη μπότα της μεταπολίτευσης. Οι πορείες που οργανώνονται απο τα σημερινά πιτσιρίκια που φωνάζουν συνθήματα, καταθέτουν στεφάνια και μετά πάνε για καφέδες η στον MacDonalds, σίγουρα δεν έχουν σχέση με τα αγνά αισθήματα των παιδιών του Πολυτεχνείου. Εκείνα δεν θα χτύπαγαν τα κουδούνια των πολυκατοικιών και την επομένη δεν θα σφουγγαρίζαμε τα αίματα απο τα σκαλοπάτια. Είναι η σημερινή νεολαία πολύ μη μου άπτου, τα καπρίτσια, τα ιδιαίτερα, το σχολείο και οι καταλήψεις για να ξεδίνουμε!.
    Πενθούμε γιατί οι πορείες πρός τη πρεσβεία των ΗΠΑ είναι γελοίες όταν οι συμμετέχοντες φωνάζουν κάτω οι Αμερικάνοι, ενώ ξεδιψάνε με frappuccinos και coca cola. Ολοι ξαφνικά γίνανε οι ήρωες του Πολυτεχνείου και πήραν θέσεις σε κυβερνήσεις. Ο άντρας μου τότε ήταν συνταγματάρχης, ευτυχώς δεν ήταν στην Αθήνα τότε. Ο Στρατός τα έλεγε αλλιώς. Και το Πολυτεχνείο δεν έρριξε τον Παπαδόπουλο. Οι Αμερικάνοι τον ρίξανε, οι ίδιοι που «φρόντισαν» την Κύπρο με τον αττίλα. Δεν του έκανε ο παπαδόπουλος πιά, ψάχνανε για νέο yes man πρωθυπουργό π.χ. Ανδρέα.

  31. 19/11/2008 14:21

    Θα σου κάνω ένα σαντρέ ανοιχτό … θα την φάμε την Αλέκα..χαχαχαα!!

  32. 19/11/2008 14:39

    @Θεία Λένα
    αγαπημένη θεία, δεν απάντησα τόση ώρα προκειμένου να ξαναδιαβάσω το σχόλιο σου και να είμαι εντελώς σίγουρη για το τι λες! Μάλλον λοιπόν διαφωνώ με το διαταύτα σου!
    Δεν πενθώ για τα ιδανικά που ποδοπατήθηκαν ή γίναν λάδι στα γρανάζια της εξουσίας, γιατί τα ίδια ιδανικά τροφοδότησαν, τροφοδοτούν και θα τροφοδοτούν πάντα την νεολαία, ιδιαίτερα τη νεολαία που εξεγείρεται.
    Λυπάμαι όλους αυτούς που ποδοπάτησαν τα ιδανικά τους ή τα κάναν γαργάρα, χλευάζω όλους αυτούς που προσπάθησαν και συνεχίζουν να προσπαθούν να κερδίσουν καρέκλες και εξουσία στο όνομα αγώνων που έγιναν τότε, πιθανόν από κάποιους άλλους.
    Γι’αυτό γράφω οτι δεν είναι όλοι ίδιοι! Και επιμένω!
    Όσο για τα παιδιά που διαδηλώνουν και μετά πίνουν φρεντοτσίνο και κοκα κολα…τώρα γιατί είσαι σκληρή; σάμπως αν πίναν δηλαδή κρασιά Μπουτάρη θα ήταν καλύτερα; Η αν τρώγαν στα γκουντις; Επειδή δεν είναι αμερικάνικα όλα αυτά; «Κάτω η αμερικάνικη πολιτική» φωνάζουν, η πολιτική που γεννά πολέμους και χούντες…το κάτω ο καπιταλισμός είναι δύσκολο να το φωνάζουν όλοι…σιγά-σιγά κι αυτό θα γίνει, ελπίζω!
    Είναι μη μου άπτου η σημερινή νεολαία; Που είναι συνέχεια σε σχολεία και φροντιστήρια; και δεν ζει πια τη νεότητα της; Παλιά παίζαμε και λίγο στο δρόμο, τώρα ούτε αυτό. Ακόμα και αν κάνουν κατάληψη για πλάκα…για να μην κάνουν μάθημα για 4-5 μέρες, εγώ το βρίσκω λογικό! Στους γονείς αυτών των παιδιών να βάλεις χέρι, ξέρεις εσυ!
    Ηταν ο Β. συνταγματάρχης???? τι λες τώρα!!!!!
    Για τα λοιπά, σχετικά με Παπαδόπουλο, Αντρέα και αμερικάνους…πάντα με ξένιζαν οι ιστορίες συνωμοσίας…αυτή εδω την έχω ακούσει 1.000.000.000 φορές! Δεν την απορρίπτω πλήρως αλλά δεν μπορώ να πειστώ ότι όλα πια τα ρυθμίζουν οι Αμερικάνοι. Παρεμβαίνουν ναι, δραστικά πολλές φορές, αλλά δεν είναι και ο λαός αμοιρος των ευθυνών του!
    Σε φιλώ

  33. 19/11/2008 14:47

    @Μανιτάρι,…πορτοκαλοκόκκινο είχα σκεφτεί…σαν του Φρου-φρου, για να γράφω στο γυαλί!
    Καλέ σκόνη την έχουμε κάνει αυτή, που τη θυμαηθήκατε. Έχουνε και συνέδριο και θα γίνει αλλαγή οσονούπο!
    Εμένα με ανησυχουν η Ράπτη και η Καϊλή! θυμάστε πως προσπαθούν να μου μοιάσουν;
    Τη σκόνη μου θα φάνε

  34. 19/11/2008 16:23

    @Θεία Λένα

    Αν το μεγαλείο και το όραμα του Πολυτεχνείου έχει κάπως ξεφτίσει, σίγουρα δεν ευθύνεται γι’ αυτό η νέα γενιά ακτιβιστών και διαδηλωτών, που σαφώς διαφέρει απο τη νεολαία εκείνης της εποχής, αλλά όχι προς το χειρότερο. Οι κύριοι υπααίτιοι είναι οι εκπρόσωποι εκείνης της γενιάς οι οποίοι (όχι όλοι ασφαλώς) ξεπούλησαν τα ιδανικά και το όραμα, κατέλαβαν σταδιακά θέσεις επηρροής στους μηχανισμούς και κληροδότησαν στους επόμενους τη σημερινή μίζερη πραγματικότητα της (τσογλανο)καριέρας, της κατάπτωσης ιδεών και αξιών, τον φιλοτομαρισμό και των ωχαδερφισμό. Ξέχασα κάτι όμως. Πήραν πίσω και ένα μεγάλο μέρος των κατακτήσεων της εργατικής τάξης και παρέδοσαν άδεια ασφαλιστικά ταμείο και ανύπαρκτο σχεδόν κοινωνικό κράτος. Και φόρτωσαν τη νέα γενιά στην οποία αναφέρεσαι με ένα σωρό ανούσια μαθήματα, φροντιστήρια και δραστηριότητες που αποστερούν τον ελέυθερο χρόνο και τη χαρά της ζωής. Ισχύει μεν ότι σε σημαντικό βαθμό οι νέοι σήμερα δεν αξιοποιούν την ανησυχία και το δυναμισμό τους επικοδομητικα, αλλά γι’ αυτό εθυύνεται περισσότερο το ευρύτερο πλαίσιο και μπορεί να αλλάξει…ήδη πάει κάτι να αλλάξει διαισθάνομαι.

    Σε τελική ανάλυση πιστεύω πως καμιά γενιά δεν είναι χειρότερη από την προηγούμενη, απλά οι μεγαλύτεροι από ένα σημείο και μετά δυσκολεύονται να κατανοήσουν ή φθονούν τους νέους, λόγω του χάματος γενεών. Και το λέο αυτό κάποιος που δεν είναι πια τόσο νέος, έχει καβατζάρει τα πρώτα -άντα και έχει ήδη αρκετές άσπρες τρίχες στους κροτάφους.

    Όσο για την πτώση της χούντας, σίγουρα έπαιξε ρόλο η διεθνής συγκυρία, ίσως και καθοριστικότερο, αλλά και η εποποιεία του Πολυτεχνείου κατάφερε ένα ηχηρό χαστούκι σε ντόπιους και ξένους τοποτηρητές του ολοκληρωτισμού και του ιμπεριαλισμού και δημιούργησε ένα νέο σύμβολο για τους απανταχού μαχόμενους και εξεγερμένους. Στο στρατό που υπηρετούσε ο άντρας σου προφανώς τα λέγαν αλλιώς, αλλά θα έχεις ακουστά ότι όπου τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός.

  35. 20/11/2008 11:15

    Ως το Σεπτέμβρη του 2007 έγραφα συχνά πολιτικά κείμενα, αρκετά αμχητικά θα έλεγα. Από τότε έχω χάσει κάθε όρεξη ν’ ασχοληθώ με ό,τιδήποτε αφορά την πολιτική. Εκείνο το 85% (ΝΔ+ΠΑΣΟΚ+ΛΑΟΣ) μ’ έχει καταρρακώσει.

    Τη θερμή μου καλημέρα Σ;-)

  36. 20/11/2008 11:15

    «μαχητικά», δλδ Σ;-))))

  37. 20/11/2008 13:59

    Αγαπητέ Μαύρε Γάτε,
    το τι είναι πολιτικό κείμενο είναι σχετικό…πόσα και πόσα κείμενα που μιλάνε για τον έρωτα και την καθημερινότητα δεν είναι εξόχως πολιτικά! Η τέχνη και η συνομιλία μαζί της δεν είναι πολιτική πράξη; Νομίζω λοιπόν οτι πολλά (αν όχι τα περισσότερα) από τα δικά σου ίχνη είναι πολιτικά
    Το βασικό είναι να μην απογοητευόμαστε!
    Καλησπέρα και από μένα

  38. 27/05/2009 22:45

    αυτό το ποστ δεν το είχα διαβάσει.
    Ταυτίζομαι.
    Απόλυτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: