Skip to content

Είμαι το μπαλόνι και προτιμώ να μην είμαι εδώ αλλά στα σύννεφα!

12/11/2008

avatarΦαντάζομαι το έχετε νιώσει και σεις: Έχεις τόσα πολλά να πεις και η φωνή (η γραφίδα στην προκειμένη, τα χέρια στο πληκτρολόγιο) δεν παίρνει μπρός…λες και είναι χαλασμένη!

Άκουσα και έκανα αρκετά τις τελευταίες 2 μέρες. Μερικά ήταν και πολύ καλά!

Διάβασα την παρέμβαση στο ριζοσπάστη του Γιώργου Ρούση και νέα ελπίδα γεννήθηκε μέσα μου πως κάτι κινείται και μέσα στο ΚΚΕ.

Πήγα για καφέ στο Ginger Ale (την παλία Μαρονίτα δηλαδή, εγώ επιμένω να το φωνάζω Μαρονίτα) με τρία πολύ καλά αγοράκια, που αποφάσισαν να με κανακέψουν και να με βγάλουν λίγο από τη μιζέρια μου.

Και σκέφτηκα πολύ. Πάρα πολύ, λέμε!

Πιέζομαι από τα πάντα! Πού είναι η ρίζα; Ποιος είναι ο φόβος, ποια η ενοχή;

Γιατί γράφω εδώ; Τι με οδηγεί; Για να τα διαβάζουν οι άλλοι, όλοι εσείς, ή για να τα βγάζω από μέσα μου, να τα απενοχοποιήσω (ίσως….όχι και πάντα) και να τα ξαναδιαβάζω μετά;

Που πάει η μνήμη μου; Μήπως προτιμώ να ξεχνάω όλα αυτά που με πιέζουν και με πονάνε; Γιατί; Αφού με το να τα ξεχνάω δεν εξαφανίζονται!

Σκέψεις και πίεση, εκεί ανάμεσα στο στήθος, πίεση που με δυσκολεύει στην αναπνοή. Τι συμβαίνει ρε γαμώτο;;;;;

Δεν είμαι παραγωγική, ούτε οι σκέψεις μου αυτές είναι παραγωγικές για κανένα άλλο εκτός από μένα.

θα ήθελα να κοιμηθώ και να ξυπνήσω αλλού. αλλού και μακριά! Κάπου που δεν θα έχει δουλειά, οικονομική κρίση, δάνεια, υποχρεώσεις γενικά!

Αυτό το ποστ μπήκε για μένα. Για να το δω αύριο και να πάω ένα βήμα μπροστά. Βήμα-βήμα είπαμε θα προχωράμε.

Θα κλείσω και τα σχόλια εδώ. Για μένα, είπαμε, είναι αυτό το ποστ.

Εσείς ,αύριο πάλι!


Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: