Skip to content

Άνευ τίτλου

11/11/2008

Πάντα με δυσκόλευε η ποίηση…πάντα την προσπαθούσα αλλά αυτή μου αντιστεκόταν!

Κι όμως, κάποια ποιήματα με έχουν σημαδέψει. Κάποια είναι απλά στην μορφή κι όμως σε ταράζουν με την αλήθεια τους, ειπωμένη τόσο λιτά και απέριτα. Κάποιων άλλων η μορφή είναι από μόνη τους αρκετή, ακόμα και αν η αλήθεια τους είναι δυσνόητη. Δύο τέτοια ποιήματα θυμήθηκα σήμερα, ένα από τη μια «κατηγορία» και ένα από την άλλη.

Κική Δημουλά : «Ο Πληθυντικός αριθμός»

πόσο πιο απλά μπορεί να διατυπωθεί η αλήθεια;

Αντρέας Εμπειρίκος : «Των επιπτώσεων αι πτώσεις»

ποτέ δεν το κατάλαβα, αλλά αυτό δεν με σταμάτησε από το να το αγαπώ

* αφιερωμένα στο Συκοφάγο, που με έκανε να τα θυμηθώ με τα λογοπαίγνια του και στο Belbo, που γκρινιάζει ότι δεν γράφω τόσο συχνά πια (συλλογιέμαι Belbo, συλλογιέμαι)

Advertisements
10 Σχόλια leave one →
  1. 11/11/2008 02:18

    Ω, κυρά μου (επίτρεψέ μου την οικειότητα, όταν κάτι με αγγίζει βαθιά μού ανεβαίνουν ήχοι μόνο από το νησί μου), ευχαριστώ. Δεν είναι μόνο οι ποιητές που διάλεξες, ο «πληθυντικός αριθμός» είναι από τα αγαπημένα μου της Δημουλά. Θα σου πω κι εφκειό: μπορεί να λαθέψω, μα ένα άλλο ποίημα τση Δημουλά θαρρώ πως σου ταιριάζει. Σου το αποθέτω δω, και νομίζω πως καλά διαβάζω τσι γραμμές σου. Γιατί έχεις κι ιδανικό και βιάσιμο γι αυτό το ιδανικό και θάρρος να τ’ ομολογείς:

    ΒΙΑΖΟΜΑΙ

    Απόγευμα.
    Όλοι το λένε απόγευμα.
    Τι χελώνα λέξη είναι αυτή. Βιάζομαι.

    Απόγευμα.Αυτό δεν είναι χρονομέτρηση
    είναι καθισιό και ξόμπλιασμα
    πόσον ουρανό καταπάτησε μια χρυσαφιά γραμμή
    ποιαν κοκκινομάλα δύση εμνηστεύθη
    ρομαντικό πορτοκαλί εν ολίγοις
    ένας διασυρμός της ακριβολογίας
    και τι καλοντυμένος, με τι ωραίους τρόπους
    ο εξωραϊσμός
    καθόλου δεν του φαίνεται πως είναι ζητιάνος

    Όλοι το λένε απόγευμα.
    Εγώ το λέω αποχωρίζομαι. Σκέτο.
    Κατευθείαν. Δίχως νερό. Μια και κάτω
    αδιάλυτο το πίνω το απερίφραστο.

    [Κ.Δημουλα, από τη συλλογή Η Εφηβεία της Λήθης, 1994]

    Και επειδή μας χάρισες Ανδρέα Εμπειρίκο, σου αποθέτω ένα ποίημα του Σαχτούρη για εφκείονε (ωραίες φιλίες, ε;)

    Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ

    Και νά που φάνηκε ο Ανδρέας Εμπειρίκος
    στον Πόρο
    τα δάχτυλά του κίτρινα καμένα απ’ τα τσιγάρα
    τσιγάρα να καίνε σαν κεριά
    γύρω γύρω στα τραπέζια
    τσιγάρα πάνω στις καρέκλες
    τσιγάρα παντού
    κι άγρια κόκκινα ποδήλατα να περπατάνε.
    Ωραίος σαν αετός ο Εμπειρίκος
    τα μάτια του να καίνε.
    ― Πώς απ’ τον Πόρο, Αντρέα;
    εσύ πάντα πήγαινες στην Άνδρο.
    ― Κι εσύ Μίλτο, έπρεπε να ήσουνα
    στην Ύδρα, γιατί στον Πόρο;
    Και τότε έσκασε εκείνο το ωραίο
    το φοβερό το γέλιο του·
    πετάχτηκαν τρομαγμένα τα σπουργίτια
    ένα σύννεφο σπουργίτια
    πέρα απ’ το θάνατό του.

    [Μίλτος Σαχτούρης, Εκτοπλάσματα, Κέδρος 1986]

    Κόκκινο μπαλόνι, σε ευχαριστώ (απόψε είναι βράδυ και συγκινούμαι, αύριο το πρωί ίσως ντραπώ).

  2. 11/11/2008 02:32

    Όλοι το λένε απόγευμα.
    Εγώ το λέω αποχωρίζομαι. Σκέτο.
    Κατευθείαν. Δίχως νερό. Μια και κάτω
    αδιάλυτο το πίνω το απερίφραστο.
    .
    .
    .
    .
    εγώ πάντως συγκινούμαι!
    Σ’ευχαριστώ
    Πολύ

  3. 11/11/2008 02:38

    Μα κοιμηθείτε, επιτέλους! Μπα, κακό με σας τα πετούμενα και τα πετεινά (τα ίδια μου κάνει κι ο τσαλαπετεινός… μπαααα….) 🙂

  4. 11/11/2008 02:48

    δύσκολα πράγματα μου ζητάτε αγαπητέ…
    οι νύχτες από δω και πέρα…

  5. 11/11/2008 09:59

    εγώ ήρθα μετά τον belbo, από άλλες μουσικές και πρωί…
    πιθανόν άλλο «διάβασμα» από σας..
    άλλη ώρα, φωτεινή την λένε, πολλές φορές είναι ίδια με την βραδυνή…
    δεν έχουμε ευχάριστη διάθεση, δηλώνεις…
    ούτε κι εμείς…δηλώνω
    μ’ αρέσουν τα συνταιριάσματά σου, δεν είμαι της ποίησης, δεν μούκανε ποτέ το κλικ…
    διάβασα κάτι, από…υποχρέωση στον εαυτό μου πιο πολύ,
    εδώ όμως αρέσκομαι και απολαμβάνω!
    🙂 (αυτό, έτσι να σου βρίσκεται…γι’ αργότερα)

  6. 11/11/2008 18:37

    Μπαλονάκι, σ’ ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση, εξαιρετικά όλα αυτά και ξέρεις να τα ταιριάζεις τόσο όμορφα! Τo Blog σου είναι σκέτη απόλαυση και μου είχε λείψει!

    Αγαπητή Ανεπίδωτη μου κάνει εντύπωση αυτό που λες για τη σχέση σου με την ποίηση. Ο τρόπος που γράφεις είναι τόσο ρυθμικός και παράλληλα αφαιρετικός που πάντα μου θύμιζε ποίηση. Το έχεις μέσα σου χωρίς να το ψάχνεις συνειδητά μάλλον, δεν μπορώ να το ερμηνέψω διαφορετικά.

  7. 11/11/2008 18:56

    @ανεπίδοτη,
    ε αφού θα περνάς λοιπόν, θα βάζω συχνά πυκνά κι από ένα ποιηματάκι για να αρέσκεσαι και να απολαμβάνεις. Θα τη χτίσουμε και την διάθεση, σιγά-σιγά, βήμα-βήμα!
    @Belbo,
    τι ευγενικό παιδί…και τι κόλακας. Χωρίς πλάκα τώρα και εμένα με σόκαρε η ανεπίδοτη που δηλώνει ότι δεν είχε καλή σχέση με την ποίηση…ειδικά η αφαίρεση στο λόγο της είναι συγκλονιστική.

  8. 11/11/2008 20:44

    Πολύ χάρηκα μα και συγκινήθηκα που περνώντας απ’το μπλογκ σου,βρήκα Κική Δημουλά και το αγαπημένο ποιήμα της αναρτημένο….
    Νάσαι καλά

  9. 12/11/2008 17:55

    @ Aprospelastipoli,
    και εγώ χάρηκα που πέρασα από το δικό σου και έχεις καινούριο και ενδιαφέρον κείμενο!
    Γράφε, γράφε!

  10. 13/11/2008 17:45

    :)γι’αυτό φαίνεται μου άρεζαν από μικρή τα μπαλόνια, μπορούν να σε απογειώνουν….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: