Skip to content

Εργαζόμεθα σκληρά, βαριόμαστε ακόμα σκληρότερα

03/11/2008

Διαθέτω άπλετο ΝΕΚΡΟ χρόνο. Ο χρόνος δηλαδή τρέχει και εγώ μένω άπραγη να τον παρατηρώ!

Αποφάσισα λοιπόν να διαβάζω με συνοδεία μουσικής από το MP3-ραδιόφωνο αλλά σήμερα αυτό δεν μου έκανε την χάρη. Βουβάθηκε λόγω εξάντλησης της μπαταρίας από τις 9:40, αφήνοντάς με σύξυλη. Το περίμενα, το είχα προβλέψει από χτες αλλά η γενική μου βαριεστημάρα δε με άφησε να το φορτίσω και το πρωί δεν έβρισκα το φορτιστή (φυσικά!!!).

Έτσι έμεινα να ακούω όλους τους ήχους-παράσιτα που παρεμβάλλονταν μεταξύ εμού και του βιβλίου μου. Το βιβλίο μου ευτυχώς είναι πολύ ευχάριστο και ο τίτλος του δίνει εξαιρετικό άλλοθι για το γραφείο : «Η αρχιτεκτονική της ευτυχίας» του Αλέν ντε Μποτόν. Λογοτεχνία, φιλοσοφία και κοινωνιολογία, όλα σε ένα και με format που θυμίζει δοκίμιο. Μ’ αρέσει και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε γνώστες-γνώστριες και μη!

Παρόλα αυτά βαριέμαι. Και αυτή η μίζερη κατάσταση αναμονής με κάνει και μένα μίζερη. Και μοναχική! Δεν θέλω να βλέπω και να ακούω κανένα! Από το γραφείο κατευθείαν σπίτι μου, στην ησυχία μου! Μοναξιά κατ’ επιλογή δηλαδή. Ακόμα και το κινητό μου συμφώνησε και αποφάσισε να μου συμπαρασταθεί, αφού από την Πέμπτη χάλασε! Και δεν κάνω τίποτα να το φτιάξω βεβαίως.

Από την άλλη αισθάνομαι όλο και πιο έντονα την ανάγκη για το «ωραίο». Το ωραίο στον χώρο γύρω μου αλλά και σε μένα την ίδια. Έφτιαξα το σπίτι, ξεκαθάρισα ρούχα και αξεσουάρ, έλουσα την γάτα – προς μεγάλη της χαρά (μη ταράζεστε…είναι ειδική περίπτωση γατιού, δεν το συζητώ). Προς αναζήτηση του ωραίου θα πάω την Τετάρτη στο μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς για να δω την έκθεση του Δεκαβάλλα αλλά και τις άλλες δύο εκθέσεις που μου πρότεινε ο Belbo.

Πρέπει όμως να πω ότι αυτό που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι το ότι αισθάνομαι πως διανύω την πιό ανερωτική περίοδο της ζωής μου. Βλέπω διάφορα που μου αρέσουν αλλά είτε είναι πιασμένα και άρα αδιάφορα προς εμένα είτε διάσημα μοντέλα (όπως αυτά που κυκλοφορούν στο σπίτι του Ethan) και άρα απίθανα. Δεν αφήνομαι σε τίποτα, δεν κινούμαι προς τίποτα, σχεδόν δε βγαίνω, δεν πηγαίνω καν στα στέκια μου. Δεν αναζητώ την παρέα, βαριέμαι την οποιαδήποτε κουβέντα (με ελάχιστες εξαιρέσεις), ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι μου, στις σκέψεις και την ησυχία μου.

Όλο αυτό λοιπόν με προβληματίζει γιατί είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με τη συνήθη (υπερ)κοινωνική συμπεριφορά μου.

Μάλλον φταίει η πρωινή υποχρεωτική αργία. Δεν έχω πια κάτι να με κρατά σε εκγρήγορση αλλά αντίθετα έχω όλα όσα με ρίχνουν σε κατατονία.

Μέχρι που μου παραπονέθηκαν ότι μιλάω τόσο χαμηλόφωνα που δεν με ακούν (!!!!) Με είπαν και «ήσυχο παιδί» (Ο Χριστός και η μαμά του). Αλλά, ρε γαμώτο, αισθάνομαι να μην έχω δύναμη για να μιλήσω πιο δυνατά, άσε που δεν νομίζω να έχω κάτι σημαντικό να πω ώστε να χρειαστεί να ακουστεί. Πρωτόγνωρο για μένα το συναίσθημα αυτό. Μέχρι και να γκρινιάζω βαρέθηκα!

Κατάθλιψη; Μπορεί! Είναι όμως νέας μορφής αυτή εδώ, αφού μου βγήκε σε μανία καλλωπισμού και καθαριότητας του σπιτιού μου και εμού προσωπικώς! Το ντύνω, το στολίζω, ντύνομαι και στολίζομαι και εγώ, φτιάχνω καφέ ή τσάι και αράζω στον υπολογιστή ή στον καναπέ! ΜΟΝΗ ή έστω με την (καθαρή) γάτα στην αγκαλιά μου!

Το βιβλίο που διαβάζω με βοήθησε να αποκρυπτογραφήσω λίγο αυτή τη συμπεριφορά μου. Λέει λοιπόν : Ο Σταντάλ αποτύπωσε με πολύ ξεκάθαρο τρόπο τη σχέση μεταξύ της οπτικής προτίμησης και των αξιών μας όταν έγραψε πως «ομορφιά είναι η υπόσχεση της ευτυχίας». Αν η αναζήτηση της ευτυχίας αποτελεί τη βασική αναζήτηση της ζωής μας, φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό να είναι ταυτόχρονα το κύριο θέμα στο οποίο αναφέρεται η ομορφιά.

Όμως επειδή ο Σταντάλ ένιωθε απόλυτα πόσο περίπλοκες είναι οι απαιτήσεις μας περί ευτυχίας, πολύ ορθά απέφυγε να προσδιορίσει κάποιο συγκεκριμένο είδος ομορφιάς. Ως ξεχωριστά άτομα ίσως τελικά να θεωρούμε τη ματαιοδοξία εξίσου ελκυστική με τη καταδεκτικότητα ή την επιθετικότητα εξίσου διεγερτική με τον σεβασμό. Χρησιμοποιώντας τη λέξη «ομορφιά» στην ευρύτερή της έννοια, ο Σταντάλ περιέβαλλε τη μεγάλη ποικιλία των στόχων που έχουν οι άνθρωποι. Κατανοώντας ότι η ανθρωπότητα θα βρίσκεται συνεχώς σε διαμάχη σχετικά με τις οπτικές της προτιμήσεις (όπως και με τις ηθικές), σημείωσε «υπάρχουν τόσα στιλ ομορφιάς όσα και τα οράματα ευτυχίας»

Μια χαρά το βιβλιαράκι! Αναζητώ ευτυχία λοιπόν αναζητώντας και «χτίζοντας» την ομορφιά γύρω μου…είναι τώρα αυτό ανακουφιστικό;

Πάντως, διαβάστε το, αν έχετε χρόνο!

Advertisements
14 Σχόλια leave one →
  1. 03/11/2008 23:40

    Αρχιτεκτονική της Ευτυχίας?….Αν είναι από τον Gaudi, κάτι γίνεται…

  2. 04/11/2008 11:40

    Καλημέρααα!!!΄
    Τρελλαίνομαι για Αλλέν ντε Μποτόν. Τα έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του κι αυτό με περιμένει στο ράφι της βιβλιοθήκης μου… ακόμα!
    Καλή ανάγνωσηηη!! 🙂

  3. 04/11/2008 16:37

    @Κάβειρο: αγαπάμε Γκαουντί, αλλά αγαπάμε και πολλούς άλλους. Μην ανησυχείτε όμως αγαπητέ, όπως είπα και σε προηγούμενο ποστ: «αναλάβαμε την επιμόρφωσή σας».
    @Μανιτάρι: Καταρχήν καλωσήρθατε. Εγώ μόλις άρχισα τον Μποτόν αλλά αυτό με τον Προυστ μου φαίνεται πολύ δελεαστικό και σκέφτομαι να συνεχίσω προς τα κει μεριά!

  4. 06/11/2008 11:03

    Πως σε νοιώθω για το νεκρό πρωινό χρόνο νάξερες!!!!!

  5. 07/11/2008 17:09

    Είναι μια περίοδος,αυτό που λέμε ΄΄φάση»και θα περάσει.Συνήθως φτάνει κανείς στο΄΄πάτο»και μετά ή ο ίδιος δεν αντέχει άλλο αυτή τη κατάσταση και λόγω χαρακτήρα αντιδρά ,ή συμβαίνει κάτι που δίνει την ώθηση,το κίνητρο το΄΄σπρώξιμο΄΄για να ανέβεις ξανά.

  6. 09/11/2008 00:44

    Κάτι σε Frank O’ Gehry σάς βρίσκεται;

    Οι βελανιδιές τελικά είναι οξιές, αλλά ακόμα κόκκινες, μπάι δε γουαίη

    Τέλος, αλλά όχι ατελώς, αν ήταν εύκολο να βρεθεί ο νεκρό ςχρόνος ε, του ομοφυλόφιλου ανδρός, θα τον είχε βρει ο Προύστ μετά από τόσους τόμους Σ;-))))

    Καλό σας βράδυ

  7. 09/11/2008 01:38

    @Daria
    Σας αγαπώ…σας νιώθω και με νιώθετε
    @Απροσπέλαστη
    ομολογώ πως είμαι λίγο ντάουν αυτό τον καιρό. Βρήκα πάτο και άρα μόνο προς τα πάνω μπορώ να πάω. Απλά, λέω να πάρω τις σκάλες και να ανεβαίνω σκαλί-σκαλί. See you at the top!
    @ Μαύρο Γάτο
    πρώτον, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαίρομαι που περάσατε διότι μόλις είχα έρθει και εγώ από το σπίτι σας!
    δεύτερον, θα κινηθώ προς Σούνιο αυτή τη φορά που είναι και πιο κοντά. Ελπίζω οι οξιές να παραμείνουν κόκκινες για κανα δυο βδομαδούλες ακόμα και να τις προφτάσω.
    τρίτον σας έχασα λίγο εκεί με τον νεκρό χρόνο του ομοφυλόφιλου ανδρός…ομολογώ δε ότι το «αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» δεν κατάφερα ακόμα να το διαβάσω…και ψιλοντρέπομαι κιόλας γι’αυτό…η μαμά μου το κατάφερε!
    τέταρτον, και παραγγελιές δεχόμεθα…ένα Gehry στο 3 εφτασέέέέ

  8. tsalapeteinos permalink
    11/11/2008 01:21

    Να μαι κι εγώ… με αρκετή καθυστέρηση είναι αλήθεια, να ανταποδώσω την ευχάριστη επισκεψιμότητα και συνδρομή στο δικό μας μπλογκάκι, και όχι βέβαια μόνο από υποχρέωση. Μου άρεσε πολύ το κειμενάκι σου, εύαισθητο και τρυφερό μέσα στη μεταλλική σκληρότητά του. Νομίζω πως εκφράζει πολλούς – σκεπτόμενους – νέους της εποχής μας, καταλαβαίνεις, τη γενιά που της καταγγέλουν ότι δεν έχει οράματα και ιδανικά, δεν είναι αρκετά κοινωνική, απαξιώνει τα πάντα, δεν πάει εκκλησία και στρατό, αφιερώνει πολύ χρόνο στο ίντερνετ και άλλες εσωστρεφείς (;) δραστηριότητες κ.α. πολλά. Εγώ δεν πιστεύω ότι καμιά γενιά είναι χειρότερη από την προηγούμενη, μάλλον νιώθουν άβολα οι μεγαλύτεροι δυσκολευόμενοι να καταλάβουν τους νεότερους γιατί είναι αυτό αλάθητο σημάδι οτι γερνούν… Ίσως είμαστε μόνο πιο άτυχοι που ζούμε σε ένα πλάισιο λιγότερο συναρπαστικό από άλλα και μέσα στο οποίο το άτομο, ή καλύτερα το πρόσωπο δεν μπορεί εύκολα να κάνει τη διαφορά. Μπορεί και να είναι ψευδαίσθηση αυτό όμως, ένα κλουβί που πλέκουμε μόνοι μας γύρω μας.
    Πήγες τελικά στις εκθέσεις στο Μπενάκη; Κι εγώ θέλω να πάω στην έκθεση του Τσέχου φωτογράφου… Το θυμήθηκα μόλις είδα τις δικές σου. Είμαι φαν του ασπρόμαυρου… είναι αφαιρετικό και πιο καλλιτεχνικό. Είσαι ο φωτογράφος άραγε ή το μοντέλο; Να ένα ενδιαφέρον θέμα σκέψης για τις αποψινές αϋπνίες…
    Χαιρετώ συνενοχικά.

  9. 11/11/2008 01:27

    καλέ μου Τσαλαπετεινέ, εξίσου συννενοχικά θα απαντήσω λοιπόν, ότι θα ήθελα να είμαι το μοντέλο αλλά μάλλον είμαι τελικά η φωτογράφος…Καλό να είσαι ο/η δημιουργός αλλά ακόμα καλύτερος ο ρόλος της μούσας.
    Ετοιμάζεσαι για το ταξιδάκι στα ουράνια με στόχο το νησί της επανάστασης;

  10. 11/11/2008 01:38

    α, και δεν πήγα ακόμα στο Μπενάκη και έχασα και τον Δεκαβάλλα…έπεσε σκιά μέσα στη βδομάδα, που όμοια της δεν έχω ξαναδεί, και μας τάραξε τα ύπατα…αυτή τη βδομάδα όμως…ετελείωσε, θα πάω σοπωσδήποτε!

  11. 11/11/2008 09:12

    Κόκκινο μπαλόνι, το ταξίδι έχει δρομολογηθεί εδώ και πολύ καιρό αλλά πάντα σκοντάφτει… στην ωρίμανση αντικειμενικών και γραφειοκρατικών συνθηκών. Θα προτιμούσα να πάω χωρίς επιστροφή. Μεταξύ μας όμως με ανησυχεί που φαίνεται η επανάσταση να αστικοποιείται, όπως και σε άλλα μέρη. Ελπίζω να μη γίνει μια μικρογραφεία της Κίνας. Με την εκλογή Ομπάμα εικάζω πως θα αναθερμανθούν οι σχέσεις των δυο χωρών, πιθανότατα θα καταργηθεί το εμπάργκο, αλλά θα ανοίξει και οι όρεξη των γιάνκηδων επιχειρηματιών να ανακτήσουν τα φέουδα τους προ του ’59. Οψόμεθα… que sera, sera.
    Κι εγώ θέλω να πάω στο μουσείο, αλλά δεν προκάνω ακόμα (το μεν πνεύμα πρόθυμο, η δε σαρξ…). Ευελπιστώ ότι αν οι κοσμικές δυνάμεις συνομοτήσουν, θα σε αναγνωρίσω από το κόκκινο μπαλόνι που θα κρατάς. Ή κάποιο πιο διακριτικό άλικο αξεσουάρ ίσως.
    Χαιρετώ αγωνιστικά.

  12. 11/11/2008 09:39

    Να προσθέσω ότι συμφωνώ πως το μοντέλο είναι ανώτερο από τον καλλιτέχνη, γιατί όπως είπε και ο μέγας εστέτ Oscar Wilde η ομορφιά είναι ανώτερη από την ευφυία επειδή δεν χρειάζεται να αποδειχτεί η αξία της. Σε αντιστάθμισμα όμως έχει και ο καλλιτέχνης το προνόμιο να αντιλαμβάνεται και να απολαμβάνει την αισθητική του μοντέλου, ενώ το αντίστροφο δεν είναι συμβαίνει υποχρεωτικά.

  13. 11/11/2008 13:54

    @ Τσαλαπετεινέ,

    αχ! πώς σε καταλαβαίνω ο καλλιτέχνης… Κανένα μοντέλο μου δε με απόλαυσε! Να φταίει που είναι χάρτινα; [α, φωτιά και να καούν τα χάρτινα, που λέει και το άσμα…]

    @ aerostato rosso,

    σημασία έχει το ταξίδι, όχι η Ιθάκη (μεταξύ μας δε ο πολυμήχανος Φιντέλ, ε, Οδυσσεύς εννοούσα, ξεπάστρεψε μνηστήρες και κοσμάκη…), ωστόσο σαν βγείτε στον πηγαιμό για την Ιθάκη, πάρτε μαζί και τον Τσαλαπετεινό, και κει κάπου μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης γωνία, κάντε μια στάση να ταΐσετε τα…ψαράκια. ευχαριστώ!

Trackbacks

  1. Ο παράδεισος ΥΠΑΡΧΕΙ « Το κόκκινο μπαλόνι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: